V.Z.W. De Vlammende Adelaars

Ergens in een onbekend land, op een onbekende wereld, enige tijd geleden... In het schaarse licht van een paar toortsen klouterden de soldaten dieper en dieper. Hoewel ze al een hele tijd ondergronds waren, was het moeilijk om aan de duisternis te wennen – het geflakker van de vlammen creëerde een barrière van licht, waar niemand meer dan een meter of twee voorbij kon zien. Nu ja, het was beter dan dat ze op de tast hun weg moesten vinden in het gangenstelsel, en het hielp tenminste om niet alle vijf voet uit te glijden op de gladde stenen. Buiten het gerinkel van maliën en af en toe het schrapen van een schede tegen de rotswand was er enkel het geluid van de voetstappen. Allen wisten ze genoeg wat ze hier zochten, en eigenlijk toch weer niet: ze waren er op uit gestuurd door de generaal, nadat de magiërs op basis van wat de Draecken hen hadden verteld, hadden bepaald dat in deze grotten iets te vinden was wat hij wilde hebben. Het had iets te maken met het drakenei, maar meer dan dat was nog niet duidelijk.

Mordred hield plots halt. Aan het einde van een van de gangen die zich hier splitsten, was een flauw schijnsel te zien, voorbij de cirkel van licht die hun eigen fakkels wierpen. Op zijn teken schoven zwaarden uit de schede, en hijzelf doofde zijn toorts om minder snel te worden opgemerkt. Doodstil slopen ze verder, voorbij de bocht in de gang, klaar om zich te verdedigen mocht het nodig zijn. Het zou niet de eerste keer zijn dat ze problemen ontmoetten op deze missie, en de reptielachtige wezens die in deze streek leefden hadden al verschillende Adelaars het leven gekost. Ze hadden al geruime tijd niets of niemand meer gezien, niet sinds de groep een uur of wat geleden was opgesplitst, en het leek erop dat in dit gedeelte van de tunnels al jaren niemand meer was geweest; maar daar konden ze niet op rekenen. Morded stak zijn hand op, teken om halt te houden, en sloop alleen de paar meter verder om te zien waar het licht vandaan kwam. Zijn blik viel op de glinstering van staal, een gedaante die voorovergebogen zat over iets...anders. Wat het ook was, iets in die duistere hoek gaf een lichte groene gloed af, die vaag weerkaatste op omliggende spullen – voorwerpen die niemand op een plek als deze zou verwachten. Een beker, wat lappen stof die ooit wellicht kleren waren, scherven en brokstukken die lang vergaan waren...alles bedolven onder stof en vuil van wat misschien wel eeuwen konden zijn. De gedaante ging rechtopstaan, en op zijn borst was nu duidelijk de adelaar te zien die ze allen droegen. De man verdween even in een tegenoverliggende gang, en kwam terug met een van de groepen die daarnet waren afgesplitst. Gerustgesteld stak Morded zijn zwaard terug in de schede, en wenkte de anderen...

De Ala is ontstaan uit een groep adelaars, die door Caelis op een missie werden gestuurd om de Laganum te zoeken. Dit is een soort amalgaam van mineralen, dat een bepaalde link heeft met de hoge Draken en wellicht is gecreëerd door de drakenheersers van weleer, de beruchte Valheru. Volgens de overlevering van de Draecken zou de Laganum een middel zijn om de draken, die bij hun geboorte wild en oncontroleerbaar zijn, te kalmeren en hen te helpen sneller hun intelligentie te ontwikkelen. Wat hiervan legende is, en wat er van mag worden geloofd, is maar de vraag; maar het is zeker dat wat het ook doet, de Laganum over speciale eigenschappen beschikt. De magische energie die inherent is aan de materie uit zich in een zachte groene gloed als er voldoende van bij elkaar wordt gebracht. Verder onderzoek naar de mogelijkheden is nodig, maar Magical Eagles hebben het vermoeden dat er meer in schuilt dan enkel een zoethoudertje voor draken...

Het huidige regiment heeft zijn naam gekregen op basis van deze eerste taak, en is sindsdien op tal van andere missies gestuurd. De groep telt dan ook individuen van alle slag en kunde in zijn rangen, teneinde een veelzijdig team te vormen dat in alle situaties paraat kan zijn – ze weten immers nooit op voorhand wat er zal gebeuren. De Ala bewijst haar nut voornamelijk buiten het slagveld, tijdens escortes, search-and-retrieve missies en kleinschalige tactische ondernemingen. Op het slagveld kunnen ze evengoed hun waarde tonen, en houden zich voornamelijk bezig met de bescherming van de meer fragiele eenheden, zoals de helers of de magiërs. Waar nodig kunnen ze gaten in de schildmuur stoppen in afwachting van versterkingen, of bij specifieke dreigingen (zoals nachtmerries) een plotse, onverwachte uitval plegen om het gevaar te breken.

"Luitenant" Aethis Galantir Text will be available soon ...

"Soldaat" Morded 'Chimera' Mordidian Morded is een Moredhel uit één van de kleiner families bij een verkenningsmissie in één van de grotere steden om voorraden te gaan roven werd hij echter opgepakt en snel ter dood veroordeeld, op het laatste moment kreeg hij echter nog de kans om zich aan te sluiten bij de Vlammende Adelaars. Vele missies later kwam hij op een opdracht terecht in Elvandar en was direct onder de indruk van de schoonheid van deze omgeving. En vanaf toen was hij geen Moredhel meer maar een Eledhel en vanaf toen was de zaak van de Vlammende Adelaars echt zijn zaak. Quote: Wa gade doen? Mijn shouderplaten doen rammelen?

"Soldaat" Aurian Mijn naam is Aurian en ik ben een vampierelf, ooit was ik volbloed elf maar na een bijna fatale ontmoeting met een vampier is daar dus verandering in gekomen. Ik ben afkomstig van Arianus. Als jongeling heb ik meer dan 50 jaar opleiding genoten bij het genootschap : Sairalindë Ancalimë. Op de jonge leeftijd van 87 ben ik er op uit getrokken om andere werelden te verkennen en bezoeken via de poort des doods. Tijdens de vele reizen ben ik ook mijn ‘vampiervader’ tegengekomen. Ik weet nog steeds niet hoe het komt dat ik niet volledig in een vampier ben getransformeerd, maar men gelooft dat het iets te maken heeft met mijn elfenbloed en de heilige eed die ik voor mijn opleiding bij Sairalindë Ancalimë heb afgelegd. Ik heb er mee leren leven, want zo slecht heb ik het niet. Uiterlijk elf (met iets scherpere tandjes) en de krachten van een vampier (echter minder dan het bij een volbloedvampier zou zijn). Ik heb ook geen last van de zon dankzij mijn elfenkant. Op een reis naar Pryan heb ik Haplo ontmoet, waar ik de beginselen van zijn levenswijzen heb geleerd. Maar voor ik mijn studie kon voltooien, kwam ik in Midkemia terecht via een scheuring in de poort des doods, waar geen weg terug was. Ik heb toen 50-tal jaar rond gezworven als huurling om mijn vaardigheden aan te scherpen. Tijdens een uit de hand gelopen kroeg gevecht, waar een aantal dronkaards net iets te handtastelijk werden, heb ik er eentje de kop in geslagen. Waarna de andere afdropen en de stadswacht mij heeft gearresteerd, met de nodige moeite. Door de rechter veroordeeld tot de dood, omdat de handtastelijke eikel toevallig een edelmanzoon was, hebben ze mij de keuze gegeven. Ofwel de galg, ofwel dienen bij de Vlammende Adelaars. De keuze was snel gemaakt: de Adelaars. Aanvankelijk met tegenzin, maar gaandeweg met volle overtuiging dien ik nu bij de Vlammenden.

"Soldaat" Matsui Afkomstig uit het keizerrijk Tsurannuani. Als clanloze naar Midkemia gevlucht en daar zijn vaardigheden gebruikt. Pech gehad, betrapt en ter dood veroordeeld. Toen hij de kans kreeg om een nieuw leven te beginnen als Vlammende Adelaar, heeft hij die kans met twee handen gegrepen. Ingedeeld zijnde bij de Ala Sancti Lagani, is hij omwille van zijn vreemd eergevoel onvoorwaardelijk trouw aan zijn regiment en generaal.

"Soldaat" Orophin Telrunya Ik ben reiziger, avonturier zo je wil. Nee, ik was avonturier. Nu ben ik nog jaren geketend aan het leger van de Vlammende Adelaars. Niet dat ik echt kan zeggen dat ik mijn leven hiervoor zoveel leuker vondt, maar toch ben ik een zeker vrijheid kwijt geraakt. Laat me beginnen bij het begin. Als wees ben ik opgegroeid in een pleeggezin. Men vader was een tijdje dood voor ik geboren werdt, en men moeder liet het leven tijdens de bevalling. Ik groeide op met de zoon van mijn pleegfamilie, en je kan wel zeggen dat ik zeer dik was met Raeven. Onafscheidelijk werden we dikwijls genoemd. Op andere momenten werden we hoogst vervelende duivels genoemd, maarja wat moeten twee op avontuur berustte jongens in een vissersdorp als Hla Oda. Laat het me zo stellen, een pak slaag en geen avondeten hadden we er wel voor over om ons in de boot naar het kasteel Ebonheart te verschuilen. In min dorp was het traditie om op 18-jarige leeftijd je ouders te verlaten, en het avontuur op te zoeken om je als man te bewijzen. Zo werd mijn weg gescheden van die van Raeven. Avontuur is niet altijd zo eenvoudig te vinden. Ja, natuurlijk kan je wel eens achter een struikrover aan gaan, of een tombe ledigen. Maar ik wou meer. Bij de drie, ja of ik meer wou. Mijn vaardigheden met het zwaard waren al goed, maar ik wou helemaal klaar zijn voor het avontuur dat ik in gedachten had, dus ging ik op zoek naar meester trainers. Een goede trainer vond ik in Maar Gan, Aerin noemde hij. Met geld van thuis maakte hij in een maand van mij een meestervechter met twee bastaardzwaarden. Toen was al mijn geld op, en moest ik stelen om te eten en mijn lessen verder te bekostigen, want ik had nog veel te leren. De maand die daarop volgde bemeesterde ik de shakram, een wapen van doodelijke snelheid en precisie eenmaal ik me de vaardigheid had eigen gemaakt. Maar toen mijn lessen bij Aerin bijna beëidigd waren sloeg het lot toe. Tijdens een nachtelijke inval in één van de huisjes van Maar Gan herkende de inwonende, die deed of ze vast sliep, me als de leerling van Aerin. De dag die daarop volgde werd ik verast door de wacht, hoewel ik een paar van hen doode, zou dit mijn straf alleen erger maken. In een houten kooi op een ossenwagen werd ik vervoerd naar de hoofdstad Vivec. Na een reis van enkele dagen werd ik voor het gerecht gebracht. Hun uitspraak was kort en duidelijk. Dood! Mijn leven zou eindigen, maar ik zou me niet als een weerloos wezen laten afslachten. Met mijn handen gebonden, vloog ik bijtend en schoppend op de eerste bewaker binnen mijn berijk. Al snel werd ik overmeesterd, en de wachters stonden klaar om mij naar een andere wereld te sturen. Maar een in oranje en zwart geklede man stapte naar voren. “Stop,” zei hij “ik vraag voor een andere toekomst voor deze man. Verban hem van Vvardenfell, en gebied hem 10 jaar te dienen in het leger van de Vlammende Adelaars.” Deze man bleek als gast van het regerende huis in Vivec te verblijven, zijn west werd ingewilligd. Per schip werd ik weggevoerd. In het kamp van de adelaars werd ik ontketend. Er werd mij verteld dat ik geen keus had dan te dienen, want dat een leven als vogelvrije geen leven zou zijn in landen als deze waar we ons nu bevonden. Al snel werd de bedoeling van mijn redder duidelijk. Er werdt een nieuw regiment gevormd. Één dat speciaal gevormd werdt om een missie ten einde te brengen waar nog niemand in geslaagd had. De Ala Sancta Lagani.

"Soldaat" Dominicus Lotrethan Text will be available soon ...

"Soldaat" Madocq Text will be available soon ...

"Soldaat" Erik von Zwartheide Text will be available soon ...

"Soldaat" Quentilis Text will be available soon ...

"Soldaat" Simeon Van Sarth Text will be available soon ...

"Soldaat" Stravus Van Sarth Text will be available soon ...

"Soldaat" Tjolbi Text will be available soon ...